ست گادین توی کتاب شیب (The Dip) می‌گه وقتی قدم در مسیر جدیدی می‌ذاریم، کارها آسون جلو می‌رن و سریع پاداش هر قدمی رو که بر می‌داریم دریافت می‌کنیم.

اما این وضعیت خیلی ادامه پیدا نمی‌کنه. بعد از مدتی پاداشی که در مقابل تلاشی که می‌کنم به دست میاریم به طور معناداری کم‌تر می‌شه. اینجاست که ما توی شیب قرار گرفتیم.

این شیبه که ما رو از یک درصد بهترین اون مسیر جدا می‌کنه.

اگه ما جا نزنیم. ادامه بدیم. شیب رو رد کنیم. پاداش بزرگی در انتظارمون خواهد بود.
پاداشی که فقط معدود افراد گذشته از شیب نصیبشون می‌شه.

رد شدن از این شیب گاهی زود اتفاق می‌افته. خوش شانسی بهمون رو می‌کنه و سریع ازش رد می‌شیم. گاهی هم نه. مدت‌ها توی این شیب گیر می‌کنیم.

همه این مقدمه رو نوشتم، تا بگم من مدت‌هاست، در مسیر تولید محتوا، توی این شیب گیر کردم. گاهی جا می‌زنم (مثل ول کردن اینستاگرام یا سایر چیزها). گاهی هم ادامه دادم. (مثل همین کانال و وبلاگ)

کمی که به تجربه خودم و مفهوم شیب فکر کردم، دیدم احترام بیشتری به تولید کننده‌های محتوا باید بذارم. چه اون تولید کننده کوروش زراندوز باشه که دوستش دارم. چه آریا کوئکسر (اگه اسمش رو درست بنویسم) که اصلاً ازش خوشم نمیاد.
این‌ها آدم‌هایی هستند که با ادامه دادن و جا نزدن از سد شیب گذشتن.

توی چندتا پست قبل‌تر هم درمورد شیب و سبک نگارش ست گادین نوشتم. اگه نخوندینش بخونیدش.