از بعد از جنگ 12 روزه، بچه‌های فنی، مخصوصاً دوستانی که توی حوزه مارکتینگ کار می‌کردن (چه اون‌هایی که متخصص این حوزه بودن چه اون‌هایی که تصمیم‌سازی می‌کردن.) به تکاپو افتادن که چی کار کنیم که اگر در آینده اینترنت قطع شد، دسترسی کاربر به سایت ما و همینطور دسترسی گوگل به سایت ما قطع نشه. (این قطعاً یه چالش و مشکله. کاملاً درک می‌کنم.)

که همه عزیزان مجبور شدن با حرکات آکروباتیک (به لطف صاحبان‌مون در دولت، شواری عالی فضای مجازی و سایر منسوبین) برای این مشکل یه راه حلی پیدا کنن.

از همون موقع تک و توک و الان خیلی خیلی بیشتر می‌بینم که بچه‌ها دوتا سرور میارن بالا، از لود بالانسر و geodns استفاده می‌کنن و…

همه این نکته‌ها و مقدمه چینی‌ها رو گفتم که یک حرف ساده رو بزنم:

کم کردن وابستگی‌ها به اینترنت یعنی آسون‌تر کردن قطعی اینترنت.

پس عزیزان، برادران، همکاران، هروقت که خواستید تصمیم بگیرید که سرویسی رو بیارید داخل مملکت، یا یک راهی پیدا کنید که در زمان قطعی اینترنت، همه سرویس‌ها بدون مشکل کار کنن این نکته رو هم در نظر داشته باشید که دارید به کم کردن هزینه قطع کردن اینرنت در ایران کمک می‌کنید.

مخصوصاً اگر سرویسی رو دارید میارید ایران، یا وابستگی‌ش رو به هر نحوی به اینترنت کم می‌کنید که کاربران زیادی داره، این نکته رو فراموش نکنید لطفاً.

(این متن رو به زبان‌های دیگه هم فکر می‌کنم توی توییترم یا روی وبلاگ یا همینجا (مثلاً اینجا) با ادبیات بهتر و با فکر بیشتری نوشتم. این مطلب رو هم در اولین فرصت بازنویسی می‌کنم، اما به نظرم نکته‌ای که می‌خواستم بگم رو دوستانی که باید متوجه می‌شن)

اینترنت؛ برای همه یا هیچکس!