قو حیوان زیبا و عجیبیه. نظریهای درمورد یک دسته از قوها (قوهای گنگ یا Mute Swan) وجود داره که احتمال میده این دسته از غازیان مرگآگاهی (زمان مرگ خودش رو میدونند) دارند.
در افسانهها اومده که، قوهای گنگ، که در سراسر عمر خودشون هیچ صدایی تولید نمیکنند، در لحظات مرگ، به محل اولین جفتگیری خودشون برمیگردند و آوازی زیبا، به عنوان اختتامیه عمر عاشقانه خود سر میدن و با پایان آواز، میمیرند.
مهدی حمیدی شیرازی، این افسانه رو در قالب غزل به نظم کشیده:
شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزلها بمیرد
گروهی بر آنند که این مرغ شیدا
کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغوش دریا برآمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی آغوش باز کن
که می خواهد این قوی، زیبا بمیرد
پ.ن:
دو اصطلاح هم داریم که یکی مستقیما از همین افسانه نشئت میگیره:
آواز قو: به آخرین کار باشکوه یک فرد (هنرمند، نویسنده و…) میگن.
قوی سیاه: که هیچ ربطی به این داستان نداره و یک کلمه و نظریه در ادبیات نسیم طالبه؛ اینجا درموردش بیشتر بخونید.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفری باشید که نظر میدهد.