بین فایل‌های رادیو متمم، یک مجموعه فایل صوتی، سه قسمتی، با عنوان تصمیم‌گیری هست. (قسمت اول و بقیه قسمت‌ها رو می‌تونید روی سایت متمم و یا کست‌باکس گوش کنید)
شعبانعلی توی قسمت دوم مجموعه تصمیم گیری، یه حرف جالبی می‌ز‌نه:

کسی می‌تونه مسئله رو خوب حل کنه که صورت مسئله‌ش، صورت مسئله درستی باشه.

درواقع برای حل مسئله، ابتدا باید خود مسئله‌مون‌ رو تا حد امکان شفاف کنیم و برای خودمون خوب توضیحش بدیم.

ما معمولاً مسائلمون رو خیلی نادقیق بیان می‌کنیم و این بیان نادقیق باعث می‌شه نتونیم درموردشون خوب فکر کنیم و در نتیجه خوب هم تصمیم نمی‌گیریم.

خرید ماشین مثال خوبیه. ما یه مبلغی بودجه داریم برای خرید ماشین اما نمی‌دونیم که کدوم برند و کدوم مدل ماشین رو بخریم؛ مدت‌ها هم معطل می‌شیم تا تصمیم بگیریم که کدوم ماشین مناسب ماست.
این عدم توانایی تصمیم‌گیری (توی این مثال) از اینجا میاد که ما مسئله‌مون برامون شفاف نیست. ما فقط می‌دونیم که می‌خوایم ماشین بخریم. اما نمی‌دونیم با خرید این ماشین به چه چیزی می‌خوایم برسیم؟ به امنیت؟ نشون دادن موقعیت اجتماعی؟ راحتی و آپشن زیاد؟

قاعدتاً، این شفاف بودن صورت مسئله توی مسئله‌های مهم‌تر و بزرگ‌تر زندگی مهم‌تر هم می‌شه.

پس تا وقتی مسئله رو برای خودمون شفاف نکردیم؛ نمی‌تونیم حلش کنیم و تصمیم خوبی بگیریم. اما…

اما چطوری به صورت مسئله درست و شفافی برسیم؟
برای جواب دادن به این سوال، شعبانعلی خاطره‌ای رو تعریف می‌کنه:

یک روز یه ایمیلی دریافت کردم، که درمورد فلان مسئله نمی‌تونم تصمیم‌گیری کنم و نیاز به کمک دارم.
من هم وقت نداشتم که بشینم براش یک ایمیل بنویسم و کمکش کنم. بهش گفتم که ببین این مسئله تو، مسئله مهمیه و من نمی‌تونم با این توضیحات کمت بهت کمکی کنم.
مسئله‌ت رو برام توی ۵۰۰ کلمه توضیح بده.
گذشت و دوباره چند وقت یه ایمیل ۵۰۰ کلمه‌ای فرستاد.
باز من جواب دادم، ببین خیلی خوبه،‌ یه سری چیزا داره برام روشن می‌شه، اما هنوز کافی نیست توضیحاتت، این بار مسئله‌ت رو توی ۱۰۰۰ کلمه برام توضیح بده.
بار دوم هم ایمیل فرستاد و دیگه من فرصت نکردم بخونم و جوابی بدم.
گذشت تا ما اتفاقی با هم روبه‌رو شدیم.
با خودم گفتم الان می‌خواد بیاد جلو بگه محمدرضا، من توی یک چیز ازت کمک خواستم و تو بهم کمک نکردی.
ولی اومد گفت که، مرسی محمدرضا همون ایمیل‌ها و توضیح دادن مسئله‌م توی ۱۰۰۰ کلمه، باعث شد بتونم خودم خیلی راحت تصمیم بگیرم.

راهکاری که شعبانعلی توی این خاطره به دست ما می‌ده، ساده و کابردیه. من مدتیه که هروقت می‌خوام تصمیمی بگیرم، سعی می‌کنم با نوشتنش مسئله رو به خودم توضیح بدم.
هرچی مسئله برام مهم‌تر باشه هم سعی می‌کنم توی تعداد کلمه‌های بیشتری این توضیح رو بدم.
برای انتخاب مدل جدید گوشی،‌ توی 500 کلمه تصمیم می‌گیرم و درمورد رابطه‌ی عاطفیم توی 5000 کلمه.
خلاصه که اهمیت موضوع و تعداد کلمات باید همچین نسبتی داشته باشند.

شما برای تصمیم‌گیری‌هاتون از چه روشی استفاده می‌کنید؟

توضیح تصویر: توییت ناوال راویکانت (خلاصه من از کتاب راهنمای خوشبختی و ثروتمندی رو از ناوال رو اینجا می‌تونید بخونید) خیلی به این حرف شعبانعلی به‌نظرم مرتبت و تایید کننده‌ش بود برای همین به عنوان تصویر این پست استفاده‌ش کردم.