حسین جعفری عزیز روی مطلب من با عنوان به دیگران گوش نکنید؛ کنکور مهمه و تأثیرگذار کامنت (دیدگاه) زیر رو گذاشته:

حسین جعفری:
سلام مهدی جان
این حرفت رو میفهمم و قبول دارم که خیلی خیلی به ندرت پیدا میشن کسایی که واقعا عاشق کارشون باشن و از کار غر نزنن اما متاسفانه من با ایده شما موافق نیستم. که برای انتخاب شغل فقط بازار کار در نظر گرفته بشه بطور مثال بفرض که رشته‌‌ای با بازار کار و دارمد بالا رو انتخاب کردیم، باوجود سرعت تحولات جامعه و تغییرات فناوری چه تضمینی هست که بعد از چهارسال این رشته همچنان درآمد بالا داشته باشد؟
قبول دارم پول واقعا مهمه اما میشه توی رشته ای که دوسش داری ‌و به استعدادت میخوره دنبال شغل های پولسازترش باشی. یعنی مبنای اولیه استعداد باشه و مبنای دوم درآمد.
اما اینو که علاقه و استعداد رو کاملا بیخیال بشیم و صرفا بفکر کار پردرآمد باشیم بنظرم چندان درست نیست.‌

و من توی وبلاگ بهش جواب دادم. گفتم بد نیست که شما هم این کامنت و جواب رو بخونید.

جواب:

سلام حسین عزیز

نکته اول: منظور من اینه که بدون توجه به علاقه، بدون دنبال کردن رویای شغل موردعلاقه به دنبال شغل باشیم. شغلی که درآمد مورد نظر ما رو برامون به ارمغان میاره. صد البته که نکته‌ای که تو گفتی، درسته و حرفی توش نیست.

نکته دوم: من به عنوان یه قاعده، با توجه به اینکه از پس هزینه‌های گشتن به دنبال شغل مورد علاقه بر نمیام؛ ترجیح می‌دم که این رویا رو دنبال نکنم. و به نظرم این مفهوم شغل مورد علاقه که در راستای استعدادها و علاقه‌های ماست یک مفهوم جدید و برای من لاکژری محسوب میشه. اساساً به نظر من،‌ در طول تاریخ انسان کارکرد شغل سیر کردن شکم بود. نه مورد علاقه بودن یا در راستای استعدادها بودن. البته که اگر این دو مورد از سر شانس و اتفاق، با درآمد هم راستا می‌شد خیلی عالی میشد. در حال حاضر ما داریم یک دوره گذار درباره مفهوم شغل رو تجربه می‌کنیم. دوره‌ای که ما دوست داریم، شغل‌مون علاوه بر تأمین نیاز مالی (کارکرد اصلی شغل) مورد علاقه و هم راستا با استعدادهای ما هم باشند. در این دوره گذار هزینه رسیدن به شغل مورد علاقه برای فردی با طبقه درآمدی که من متعلق به اونم دنبال کردن رویایی دور و درازه و بهینه‌ترین کار برای من اینه که مفهوم قدیمی‌تر شغل رو دنبال کنم و علاقه و استعدادم رو در الویت‌های بعدی بگذارم.

رفع شدن نیازهای مالی و سودهای جانبی این (پول) برای من حیاتی‌تر از دنبال کردن استعدادها و علاقه‌هام در محیط شغلیه.

در آخر باید بگم که به نظرم با توجه به روندهایی که هست در آینده‌ای نه چندان دور، این مفهوم شغل مورد علاقه برای همه قابل دستیابی خواهد بود. اما اون روز امروز نیست.

نظر شما چیه؟